Geny czy wychowanie?
Wychowanie młodego człowieka jest kluczowe do jego dalszego rozwoju w społeczeństwie. To, jak zostaniemy przystosowani do życia, w jakich warunkach i otoczeniu będziemy się rozwijać ma ogromne znaczenia dla całego naszego późniejszego życia.
Od wieków toczy się spór w teorii wychowania i psychologii, który dotyczy kwestii cech człowieka w oparciu o dwa aspekty: wychowanie i geny. Powstało mnóstwo publikacji na ten temat i czytając zwłaszcza te naukowe, nie posiadając fachowej wiedzy, można właściwie zgodzić się z obiema teoriami. Otóż jedni badacze zgodnie uważają, że cechy człowieka, jego zachowanie, upodobania, gust zdeterminowane są przez geny, czyli jest to dziedziczone, wrodzone, a inni także nie bez racji uważają, że to wszystko to wychowanie, można to nabyć w procesie dorastania w danym społeczeństwie. Powstała nawet głośna książka Judie Harris pt. „Geny czy wychowanie”, w której autorka aprobowała dowieść wielu przesłanek na obie teorie.
Dziś nasza wiedza na ten temat jest bogata i wiele da się już naukowo dowieść. Liczne badania pokazały, jak środowisko, w którym mieszkamy i żyjemy wpływa na nasze poznanie a także to, co dziedziczymy po rodzicach i dziadkach ukształtowuje nas. Liczne eksperymenty pokazały, zarówno, że można przenieść dziecko (bo chodzi oczywiście o kształtowanie małego człowieka) z innej kultury i wychować w nowej, choć ma pewne uwarunkowanie genetyczne przystosowujące go do innego środowiska oraz jakieś cechy wrodzone, a także można w jednym środowisku zaobserwować skrajnie różne osobniki, gdyż każdy z nich odziedziczył inne cechy.
Spory naukowców tylko budują nowe teorie, co ciekawe wszystkie wsparte eksperymentem i badaniami. Każdy a nas na pewno sam ma swoja teorie na ten temat, obserwując różnych ludzi i kultury. Nie ma wątpliwości, że coś ukierunkowuje rozwój człowieka, nie do końca wiadomo jednak co. Jedno jest pewne, oba czynniki mają wpływ na ukształtowanie człowieka, pytanie tylko, który jest dominujący, a który recesywny?
