Dzieci

Nowe, konsumpcyjne czasy spowodowały zmiany obyczajowe. Wiele spraw uległo przeobrażeniu, także kwestie wychowania i podejścia do fundamentalnych spraw.

Obecnie, można powiedzieć mamy nową epokę. Kiedy po 1989 roku coraz odważniejszymi krokami zaczął wchodzić do nas kapitalizm, staliśmy się zdobywcami i konsumentami. Epokę nam współczesną zwykło się nazywać postkolonializm i słusznie, gdyż zbieramy ponowne żniwo z posiadanych „kolonii”, szukamy nowych form zarabiania, żyjemy w dużych aglomeracjach a i wieś nie wygląda jak kiedyś. To przekłada się na nasze postrzeganie zjawisk już od małego.

Każdy chyba wypowiedział choć raz w życiu słynne zdanie: „za moich czasów”, bo faktycznie można przyjąć że albo czasy albo ludzie się zmieniają, zmiana na pewno jakaś jest. Współczesna młodzież wychowana w tym wolnym już świecie jest zupełnie inna od tej lat wojennych, sześćdziesiątych, czy osiemdziesiątych.

Dziś bez komórki, komputera i dostępu do wszystkiego właściwie się nie istnieje. Zmiany społeczne właśnie najlepiej widać na najmłodszym pokoleniu. Mówi się, że przez nowy ustrój uczynił dzieci i młodzież znudzonymi malkontentami, które na Pierwszą Komunię dostają najnowsze laptopy, X-boxy, wycieczki zagraniczne. Musiałby stać się wielkie przełom, żeby coś się zmieniło, póki co młodzieży niczego nie brakuje a coraz częściej rodzice niestety nie radzą sobie z nimi, bo ci zamiast się ze sobą spotkać i grac don późna w piłkę, wolą pogadać na Gadu Gadu, pograć w grę komputerową.

Programy takie jak ”Ach te nieznośne nastolatki”, „Kto tu rządzi” czy „Nianiu na pomoc” nie powstały ot tak sobie dla zabicia czasu, tylko pokazują realny problem, jaki jest obecnie z młodymi ludźmi. Amerykanizujący styl wychowania, który stosuje wiele osób w stosunku do swoich dzieci jest zatrważający i rodzi wiele pytań o przyszłość społeczeństwa, w którym te dzieci są wychowywane i dorastają, później będą pracować, niektórzy zajmować ważne stanowiska. To już chyba problem społeczny.